Το δώρο, της σιωπής.

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016 9:40 μμ |

Πολύ βαθιά εκεί ...στα μύχια της ψυχής κρύβεται το μυστικό.

Σώπασε κι αφουγκράσου...τα βήματα που πρέπει να κάνεις

για να συναντηθείς με το δρόμο

 που οι μοίρες όρισαν

δικό σου.

Σώπασε κι αφουγκράσου...



Επανεκίνηση.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016 5:28 μμ |

Kαλό σας απόγευμα φίλοι μου.


Μια αγκαλιά παπαρούνες της άνοιξης για τον καθένα σας.

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010 10:58 πμ |

Εύχομαι σε όλους τους διαδυκτιακούς φίλους , Ανάσταση ψυχής .

25891_383462127366_657472366_3708000_4038593_n.jpg

Μια     αγκαλιά παπαρούνες στην πόρτα της ψυχής ,για να δώσουν χρώμα στη ζωή σας.


25891_383465462366_657472366_3708077_5440421_n.jpg

Ένα μικρό κυκλάμινο για να σας φέρει την πνοή των βουνών που ανασαίνουν την άνοιξη .

25891_383463537366_657472366_3708012_4254994_n.jpg


Και μια μαργαρίτα για να σας ομολογήσει ότι τίποτα δεν είναι αρκετό αν δεν κερδίσετε την αγάπη !



Κι όλα αυτά τυλιγμένα σε ένα   μεγάλο ευχαριστώ, για ότι μου έχετε προσφέρει μέσα απο αυτήν την επικοινωνία!




Σκέψεις της σιωπής.

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010 10:54 πμ |

Αέρας δαίμονας σφυρίζει απόψε τριγυρίζει το σπίτι ψάχνοντας χαραμάδα για να μπει..

Κατεβάζω τα παντζούρια ανάβω  το τζάκι και ξαπλώνω στον καναπέ, μια σειρά από  λευκά  ρεσώ συμπληρώνουν το φωτισμό στο δωμάτιο.

Το αντάτζιο του Αλμπινιόνι έρχεται από μακριά ,μανδύας μνήμης να τυλίξει την σκέψη μου με κυκλάμινα που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν

 Ο χιονιάς κάνει θραύση  στις Ηνωμένες Πολιτείες μιλάνε για επικό ψύχος ,για χιονιά Αρμαγεδών.

 Οι άστεγοι σκουπίδια ανθρώπινα κι εμείς βολεμένοι στα ζεστά μας σπίτια ανησυχούμε πολυτελώς για ότι είναι έξω από εμάς.

 Για ότι δεν μας αφορά . Τρελαινόμαστε στην ιδέα διαφόρων καταστάσεων μιλάμε μεταξύ μας  με πολλή σπουδή,  μας διακατέχει άγχος για ότι συμβαίνει γύρω μας . 

Έκτακτες καιρικές συνθήκες, καταστροφές ,σεισμοί ,πόλεμοι ,η οικονομική κρίση μας ενώνουν πάνω στον άξονα της ανθρώπινης ύπαρξης που ταλαιπωρεί την φύση και ταλαιπωρείται από αυτήν ,όσο της αξίζει. Κατά τα άλλα η άνοιξη μας κλείνει μυστικά το μάτι μέσα από την πρώτη του Μάρτη που μπήκε με έναν ήλιο ένδοξο .Έτοιμο να καταπιεί την κατάθλιψη που μας παραμονεύει .

Κι ύστερα τι μας περιμένει ;σκέφτομαι ,και προσεύχομαι νοερά λούζοντας τις σκέψεις μου στο φως του τζακιού που τρεμοπαίζει φτιάχνοντας περίεργα σχήματα στο ταβάνι.

Κοιτάω με προσοχή τις σκιές που χορεύουν ιερογλυφικά δυσανάγνωστα γεμίζουν το δωμάτιο, περπατάνε ξυπόλυτα στην οροφή.

Υπόσχονται ίαση στα λάθη του παρελθόντος αρκεί  να μην επαναληφθούν, διαφορετικά <<Θα λογοδοτήσει ο άνθρωπος στον χρόνο >λένε .'

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει χρόνος η μήπως είναι  εφεύρεση του ανθρώπου η κλεψύδρα ,έτσι για να φοβόμαστε και να γεμίζουμε τη ζωή  με δράση, μη και τυχόν χάσουμε την παράσταση που ήρθαμε να παίξουμε ...

Θεατές και παίκτες όλοι στο ίδιο σανίδι ,με την ίδια αναμονή για το επερχόμενο που άγνωστο παραμένει ,μέχρι τη στιγμή της πράξης.

Και το ταξίδι συνεχίζεται με το αύριο κρυμμένο στην τσέπη της μοίρας γι αυτό κι εγώ κάθομαι στη μέση της σκέψης ,γυμνή από προφάσεις και επιρρήματα περιμένοντας το κάλεσμα για τον επόμενο σταθμό....

Ελπίζω η ανατροπή να με  θυμηθεί (κάποτε είμαστε φίλες) και να χτυπήσει την πόρτα μου  .

Η επανάληψη είναι θάνατος. Το  ίδιο και το  ίδιο που σέρνεται από μέρα σε μέρα είναι θάνατος.

 Το ανέφικτο είναι το σπάσιμο της ελπίδας σε χιλιάδες μικρά κομματάκια και η αλήθεια είναι ότι το κυνήγησα πάντα όσο κι αν μου κόστιζε ...

Δίπλα μου η σιωπή  παρακολουθεί,τις διαδρομές της σκέψης μου, κουνάει με νόημα το κεφάλι της.

 Συμφωνεί απολύτως μαζί μου.Με κρατάει στην αγκαλιά της σφιχτά μη τυχόν και ψιθυρίσω το μυστικό κώδικα που μου εμπιστεύτηκε μια νύχτα με πανσέληνο που είχα χαριστεί στην αγάπη.

<< Μην φοβάσαι έχω ξεχάσει. Πάνε χρόνια από τότε . ...>>Πως τον έλεγαν πως ήταν η μορφή του το μόνο που θυμάμαι  είναι εκείνο που μου είπε φεύγοντας ...<<Να προσέχεις να μην πατήσεις τα όνειρα. Να προσέχεις να μην προδώσεις  την αγάπη>>.

Την πρόδωσα, την αρνήθηκα, πόσες φορές της γύρισα την πλάτη , πόσες δεν την αναγνώρισα.

  Θεέ μου πόσες φορές διάλεξα  το δύσκολο που ματώνει . Μόνο στα όνειρα έμεινα πιστή και τους χαρίστηκα άνευ όρων  μέχρι που με έκαναν δική τους , μου έκλεψαν την μνήμη και με άφησαν ελεύθερη να πετάω από εικόνα σε εικόνα μέσα από τις λέξεις σε ένα κόσμο φανταστικό που τον πίστεψα τόσο όσο την ίδια τη ζωή.

Αλλά πάντα υπάρχει η ανατολή της αφύπνισής κυρίως εκείνες τις στιγμές που παίζει ο χρόνος σκάκι με τη σιωπή και βγαίνει η μνήμη κερδισμένη όπως  αυτή τη στιγμή .

Αφουγκράζομαι τα βηματα σου στο πλακόστρωτο να τρέχουν,, να προλάβουν ότι έχασαν ,ότι ξέχασαν .

Ότι δεν έδωσαν να δώσουν θέλουν στην αγάπη .

Ρίχνω ξύλα στη φωτιά για να μην σβήσει ,λαμπερή να υποδεχτεί το καινούργιο που μπαίνει ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο ,καθώς ολοκληρώνω τη μορφή σου στο καβαλέτο και ανακαλύπτω ,πόσο μοιάζουμε άνθρωπε αγέννητε από το μακρινό μέλλον.

Πόσο μοιάζουμε άνθρωπε !


Η αλήθεια είναι ...

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 9:35 μμ |

Η αλήθεια είναι   Βασίλισσα, και ο Θρόνος της ακλόνητος.

                                                                                             ΠΙΝΔΑΡΟΣ

Ο χρόνος φέρνει στο φως την αλήθεια,

                                                                                             ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Το ψέμα ποτέ δεν ζει για να γεράσει,

                                                                                             ΣΟΦΟΚΛΗΣ

...Και συ  θα γνωρίσεις την αλήθεια κι η αλήθεια θα σε κάνει ελεύθερο.

                                                                                                   ΒΙΒΛΟΣ

Το να παρασιωπάς την αλήθεια όταν την ξέρεις είναι σαν να θάβεις χρυσάφι.

                                                                                                    ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ

Το κρασί λέγεται και αλήθεια.

                                                                                                      ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ.

Θα μπορούσα να παραθέσω αμέτρητες σκέψεις για την αλήθεια, γιατί πάνω σε αυτήν την έννοια στηρίζεται ότι υπάρχει στην σκιά των πραγμάτων.

Προτιμώ όμως να αφήσω την σκέψη μας να ταξιδέψει στις αλήθειες που τολμήσαμε  να πούμε και σε κείνες τις άλλες που κρύψαμε φοβισμένοι στην φόδρα του μανικιού μας,,, όταν καλεστήκαμε από τη ζωή να ομολογήσουμε.

Πάντα είχα αδυναμία στους απολογισμούς που με φέρνουν αντιμέτωπη με τον άλλον εκείνον που κρυμμένος μέσα μου έχει την δική του αλήθεια...

Εσείς;


Στο τζάκι της καρδιάς, χιονίζει μνήμες απόψε.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 8:31 μμ |

Στο τζάκι της καρδιάς χιονίζει . Χ ιονίζει μνήμες  πάνω στο παλτό της μοναξιάς.  

Βαρύ το βήμα, κονταίνει η ανάσα .Κάνεις απολογισμούς με το χρόνο. Θαμπώνει το βλέμμα .

Που πήγαν όλοι αυτοί που έφυγαν ; μονόλογείς , ύστερα κοιτάς ψηλά.

Ένα σύννεφο κλέβει την όραση σου,  ροζ με μωβ παλ ξέφτια κεντάει τον ουρανό. Σε προκαλεί να ξεχάσεις .

Η ομορφιά πάντα φέρνει τη λήθη στον πόνο της ανάμνησης. Παγίδα για  καινούργιες σκέψεις,..σε ταξιδεύει στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από την οιμωγή

 Αποκρυπτογραφείς τα σημάδια ,και ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Δικά σου όλα τα χρώματα εξαρτάται ποιά θα διαλέξεις .Η παλέτα είναι εκεί,  δίπλα ακριβώς στο κάδρο της ζωής σου, εσύ αποφασίζεις ποιό χρώμα θα φορέσεις κατάσαρκα.

Ρίχνεις το κόκκινο επάνω σου απλόχερα , το πάθος σου κλείνει μυστικά το μάτι ,αλλά εκεί τόσο κοντά που δεν το είδες, παραφυλάει το μαύρο έτοιμο να σε καταπιεί. Τότε  είναι που τρέχεις να κρυφτείς στο πράσινο. << Θα αλλάξουν όλα>> λες και περιμένεις κρυμμένος στην αγκαλιά του γαλάζιου .

<<Γιατί ντύθηκες ουρανός>>; σε ρωτάνε<< Για να σωθώ από τη μνήμη που  γαζώνει το μυαλό>> απαντάς και μπαίνεις μέσα σε μια πορτοκαλί έκρηξη που αφήνει πίσω του ο ήλιος που φεύγει μέσα από το απόγευμα. 

Η νύχτα σε τυλίγει μέσα στα πέπλα της, ζητάει το πνεύμα σου επι πίνακι ,σαν άλλη Σαλώμη. Μια λοβοτομή και σώθηκες ύστερα όλα τα άλλα θάρθουν  μόνα τους, καμία ανησυχία, κανένας πόνος.

 Στην ησυχία του χιονιού, θα βουλιάξουν χωρίς ήχο όλα όσα  σε έκαναν να χάσεις το βήμα σου .

Στο τζάκι της καρδιάς  χιονίζει μνήμες απόψε . Σβήνει η φωτιά που οι αγάπες  άναψαν  κι έξω ο βοριάς  πήρε τις ώρες της νύκτας στο κατόπι

Αχ ψυχή μου πόσο μακριά πήγαμε κι απόψε !

έλα  ξάπλωσε στην αγκαλιά του αύριο ,ζεστά είναι τα όνειρα ακόμα κι όταν πέφτει τόσο χιόνι,

όταν μπορείς να τα μοιράζεσαι μαζί τους!

Υ.γ

Καληνύχτα,σας αγαπώ. 


Στο τζάκι της καρδιάς χιονίζει μνήμες απόψε.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 8:15 μμ |

 Στο τζάκι της καρδιάς χιονίζει . Χ ιονίζει μνήμες  πάνω στο παλτό της μοναξιάς.  

Βαρύ το βήμα, κονταίνει η ανάσα .Κάνεις απολογισμούς με το χρόνο. Θαμπώνει το βλέμμα .

Που πήγαν όλοι αυτοί που έφυγαν ; μονόλογοΈ ύστερα κοιτάς ψηλά.

Ένα σύννεφο κλέβει την όραση σου,  ροζ με μωβ παλ ξέφτια κεντάει τον ουρανό. Σε προκαλεί να ξεχάσεις .

Η ομορφιά πάντα φέρνει τη λήθη στον πόνο της ανάμνησης. Παγίδα για  καινούργιες σκέψεις,..σε ταξιδεύει στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από την οιμωγή.

 Αποκρυπτογραφείς τα σημάδια ,και ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Δικά σου όλα τα χρώματα εξαρτάται ποιά θα διαλέξεις .Η παλέτα είναι εκεί,  δίπλα ακριβώς στο κάδρο της ζωής σου, εσύ αποφασίζεις ποιό χρώμα θα φορέσεις κατάσαρκα.

Ρίχνεις το κόκκινο επάνω σου απλόχερα , το πάθος σου κλείνει μυστικά το μάτι ,αλλά εκεί τόσο κοντά που δεν το είδες, παραφυλάει το μαύρο έτοιμο να σε καταπιεί. Τότε  είναι που τρέχεις να κρυφτείς στο πράσινο. << Θα αλλάξουν όλα>> λες και περιμένεις κρυμμένος στην αγκαλιά του γαλάζιου .

<<Γιατί ντύθηκες ουρανός>>; σε ρωτάνε<< Για να σωθώ από τη μνήμη που  γαζώνει το μυαλό>> απαντάς και μπαίνεις μέσα σε μια πορτοκαλί έκρηξη που αφήνει πίσω του ο ήλιος που φεύγει μέσα από το απόγευμα. 

Η νύχτα σε τυλίγει μέσα στα πέπλα της, ζητάει το πνεύμα σου επι πίνακι ,σαν άλλη Σαλώμη. Μια λοβοτομή και σώθηκες ύστερα όλα τα άλλα θάρθουν  μόνα τους, καμία ανησυχία, κανένας πόνος.

 Στην ησυχία του χιονιού, θα βουλιάξουν χωρίς ήχο όλα όσα  σε έκαναν να χάσεις το βήμα σου .

Στο τζάκι της καρδιάς  χιονίζει μνήμες απόψε . Σβήνει η φωτιά που οι αγάπες  άναψαν  κι έξω ο βοριάς  πήρε τις ώρες της νύκτας στο κατόπι

Αχ ψυχή μου πόσο μακριά πήγαμε κι απόψε ,έλα  ξάπλωσε στην αγκαλιά του αύριο ,ζεστά είναι τα όνειρα ακόμα κι όταν πέφτει τόσο χιόνι,

όταν μπορείς να τα μοιράζεσαι μαζί τους!

Υ.γ

Καληνύχτα,σας αγαπώ. 


Η μεγαλύτερη τιμωρία είναι ....

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010 10:02 μμ |

Κι ενώ βολεμένοι, όπως μπορεί ο καθένας στην δική του πραγματικότητα ,διάγουμε τον έντιμο βίο μας, έρχεται αυτός ο σεισμός στην Αιτή για να μας υπενθύμιση το μάταιο της ύπαρξης .

Εικόνες τρόμου πλημμυρίζουν  την κάμαρα μέσα από την ηλεκτρική οθόνη .

 Κάθομαι στη μεγάλη αναπαυτική πολυθρόνα μου και βλέπω το θέαμα σαν μια φανταστική εικόνα που παίζεται στο σινεμά του Κόσμου .

.Μοιάζει ευφάνταστο σενάριο κάποιου χολιγουντιανού σκηνοθέτη κι όμως δεν είναι .

Εκεί τόσο μακριά από μένα ,αλλά και τόσο κοντά... παίζεται ακόμα μια φορά το Θείο δράμα.

 Δοκιμάζεται η πίστη του ανθρώπου με θάνατο που προέρχεται αυτή τη φορά όχι από τον ουρανό, αλλά από τη γή που βρυχάται και σείεται σύγκορμη θέλοντας να πετάξει από πάνω της το περιττό φορτίο.η να το καταπιεί.

 Αθώοι και ένοχοι συνωστίζονται όλοι πάνω στην ίδια μοίρα, στην ίδια οιμωγή,,, απλώνουν τα χέρια τους στον ουρανό για προσευχή .

Μάταια  όμως  ακόμα και o καθεδρικός ναός της πρωτεύουσας της Αιτής γκρεμίζεται ,και στα συντρίμια του ανακατεύονται όλοι σαν μια άμορφη μάζα.

  Από το ίδιο υλικό πλασμένοι με τον ίδιο πανικό στα πετρωμένα πρόσωπα τους ,όσοι πρόλαβαν να μην χαθούν κάτω από τα συντρίμια .

Μόνο ο σταυρός έμεινε αλώβητος ίσως για να θυμίζει ότι υπάρχει κάποιος πιο πάνω από εμάς κάποιος που τον ξεχνάμε μέσα στην καθημερινή τύρβη των γεγονότων .

Δεν ξέρω τι πιστεύει  ο καθένας, αλλά ακόμα και οι αγνωστικιστές είμαι σίγουρη ότι εκείνη τη στιγμή που κρίνεται η ζωή τους επικαλούνται κάτι .

Αυτό το μέγα μυστήριο του Θεού που ο καθένας τον ονομάζει με το όνομα που οι πεποιθήσεις του του επιβάλουν,και που  αν το θυμόμαστε καθημερινά ίσως όλα γύρω μας, και πολλή περισσότερο μέσα μας να είχαν ένα άλλο τοπίο που να έμοιαζε ανθοφόρο κι όχι γεμάτο από το κουρνιαχτό του πολέμου της βίας και της καταστροφής, φυσικής και ψυχικής '

Ρίχνω ακόμα μια κλεφτή ματιά στην οθόνη.  Η εικόνα τώρα έχει αλλάξει .

Στην όροφη κάποιου σουπερμάρκετ  της Αιτής κάποιοι εκμεταλλεύονται το θάνατο και πετάνε κούτες με τρόφιμα που κλέβουν μέσα από τα συντρίμια στους άλλους που εξαθλιωμένοι  βρίσκονται έξω από το κτίριο παίρνοντας τους χρήματα .

Ίσως   σκέφτομαι ,αυτό είναι πιο φοβερό από το να πεθάνεις.

 Το  να πάψεις να είσαι άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη τιμωρία που μπορεί να σου στείλει το πεπρωμένο σου, η μήπως δεν είναι έτσι .

Ίσως...


Ευχές και δώρα φέροντες ο ένας προς τον άλλον.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010 6:29 μμ |

Καλή χρονιά συντοπίτες του πλανήτη της σκέψης.

Εύχομαι αυτή η χρονιά να φέρει σε όλους δώρα αγάπης κι ένα βάζο μέλι για τις πληγές του άφησε ο προηγούμενος.

Εύχομαι αυτό το ολοστρόγγυλο 2010 να μας δώσει ένα πανέρι γεμάτο ευλογίες, και ένα ανθρώπινο πρόσωπο για να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη της ψυχής μας και να μην ντρεπόμαστε.

Εύχομαι ευημερία οικονομική και μετακόμιση των ισχνών αγελάδων σε άλλη διάσταση, έτσι που η γη μας να ανασάνει από τη φτώχεια.

Εύχομαι αυτή η χρονιά να αποτελέσει για όλους ένα περιβόλι με καρπούς δημιουργίας και προόδου, μα πάνω απ όλα εύχομαι να βρούμε μια επικοινωνία που να μας επιτρέπει να συναντηθούμε πάνω σε έννοιες που υπηρετούν το βάθος και την αλήθεια, χωρίς τα φτιασιδώματα των πρέπει και των κοινωνικών συμβάσεων .

Ας είναι λοιπόν αυτό -το στοίχημα -για τον νεογέννητο χρόνο που μας χαμογελάει από την κούνια του πολλά υποσχόμενος

Με την χαρά της αναμονής μιας ευχής ακόμα από τα δικά σας χείλη , σας στέλνω όλη μου την αγάπη.


Ζωή, ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες .

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009 9:32 μμ |

Ζούσα πάντα  ανάμεσα σε δύο διαστάσεις ,  σε αυτήν που έχει σχέση με τη πραγματικότητα ,και στην  άλλη ,σε αυτήν που θα ήθελα να είναι  η πραγματικότητα , πολλές φορές μάλιστα  νόμιζα ότι μετανάστευα  μόνιμα στη δεύτερη, ιδίως εκείνες τις μέρες που το όνειρο με έκανε δική του .

Βλέπετε ονειρευόμουν τόσο συχνά ,που πολλή φοβάμαι πως ξέχασα να ζήσω .

Ίσως γι αυτό τελευταία ξυπνάω στη μέση της νύκτας, και βγαίνω έξω στο μπαλκόνι  να προλάβω εκείνο το άστρο που φυλακισμένο στο σώμα μου την ημέρα , τρέχει να ερωτευτεί το ανέφικτο σε ένα ξέφωτο του ουρανού.

<<Όλα τα αφανέρωτα δικά σου >>μου λέει μια φωνή από ψηλά.

 <<Αρκεί να μη πληγώσεις ποτέ τη σιωπή . Η υπομονή και η προσήλωση στο στόχο σε έβγαλαν έξω από τον κύκλο της σκιάς σου , σου χάρισαν τα χρώματα ,σε ταξίδεψαν στο αέναο βάθος του μυαλού >>.

<<Αλλά μου στέρησαν τη επαφή με το καθημερινό το γήινο>>απαντώ το βλέμμα μου πέφτει χαμηλά και  συνειδητοποιώ ότι ενώ το ένα μου πόδι βρίσκεται στη γή, το άλλο πατάει ανεπιφύλακτα τον ουρανό >>.

 Πόσο δύσκολο μοιάζει αυτό το ταξίδι !

Ψάχνω συνοδοιπόρους ,αλλά όταν τους βρω στην μια πραγματικότητα τους χάνω στην άλλη ,κι αυτό συνεχίζεται χρόνια και χρόνια , έτσι που συνήθισα να παίζω κουτσό με την ιδέα ότι έχασα τη ζωή καθώς περίμενα να ανέβω στο τραίνο ή μήπως; βρίσκομαι εκεί που ήθελα πάντα να πάω και δεν το έχω ακόμα αντιληφθεί.

Το σίγουρο είναι ότι όπως και να έχει εξελιχθεί η μικρή ασήμαντη ιστορία μου ,κράτησα τη ψυχή μου ζεστή, έξω από τη παγωνιά της ψυχρής λογικής του πρέπει και των κοινωνικών συμβάσεων και  προχωρώ ακόμα ...ατενίζοντας ουρανό, έχοντας απλώσει το χέρι μου στο διπλανό για μια χειραψία διαρκείας.

Πόσο θα διαρκέσει το ταξίδι μόνο ο Θεός το ξέρει το βέβαιο όμως είναι ότι εγώ  θα περιστρέφομαι πάντα πάνω στο ίδιο ερώτημα Γιατί χαθήκανε μεταξύ μας  οι άνθρωποι η μήπως βρεθήκαμε τοσό πολλή που απορροφηθήκαμε ο ένας από τον άλλο ώσπου γίναμε ένας ,και μετά απειριστήκαμε μέσα στο  Όλον.

Ποιός άραγε μπορεί να δώσει την απάντηση αν όχι η ιστορία που μας κοιτάει κρυφά μέσα από τη κλειστή πόρτα του μέλλοντος .

Αλλά το μέλλον είναι το παρελθόν και το παρόν ντυμένα μέσα στο ίδιο κουστούμι .

<<Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα  >>τραγουδάει  ο Παπακωνσταντίνου στο ράδιο κι εγώ  βάζω ένα φλιτσάνι καφέ και τον πίνω στην υγειά σας ,κάνοντας τη σκέψη ότι κατάφερα να μοιραστώ και πάλι ένα μικρό κομμάτι της ψυχής μου μαζί σας. κι αυτό  μου δίνει δύναμη για να συνεχίσω το ταξίδι.ιι



ask2use.com: Μόνο αποσπασματική αντιγραφή
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια
Επικοινωνήστε με τον δημιουργό!

Get a playlist! Standalone player Get Ringtones